Het Hadzabe-volk of kortweg het Hadza-volk van de Hadzabe-stam zijn de mensen die je wilt bezoeken als je de echte bosjesmannen van vandaag wilt ontmoeten. Stel je tijdens je Hadzabe-ontmoeting voor dat je in een Tanzaniaanse bush zit, terwijl je ziet hoe een man in een lendendoek sneller een vuur aansteekt dan jij een mueslireep kunt openen.
Dat is een glimp van het leven van de Hadzabe-bevolking, een van de laatste jager-verzamelaarsgroepen op aarde. Geen wifi, geen horloges, geen probleem. De Hadzabe-mensen leven in het heden, en als je geluk hebt, laten ze je misschien meegaan – als je het kunt bijhouden.

Een groep Hadzabe-vrouwen
De Hadzabe-stam, met een kleine populatie van tussen de 1.200 en 1.300 individuen, woont nabij het Eyasi-meer in het noorden van Tanzania. Ze behoren tot de laatste gemeenschappen die een traditionele levensstijl van jager-verzamelaars handhaven. Hun taal, Hadzane, is een taalkundig isolaat, dat geen verband houdt met enige andere bekende taal.
Ondanks druk van buitenaf hebben veel Hadzabe geweigerd te veranderen. Ze leven nog steeds zoals hun voorouders, en zijn voor hun levensonderhoud afhankelijk van foerageren en jagen.
Je zult sommigen ze ‘de laatste in hun soort’ horen noemen, maar ze houden zich niet vast aan het verleden. Ze hebben gewoon niet in de toekomst gekocht.
Ze jagen. Ze verzamelen zich. Ze bewegen wanneer dat nodig is. Hun huizen zijn takken en gras. Hun dieet? Knollen, honing, baobabvruchten, klein wild, en als ze geluk hebben, doen ze soms wilde spelletjes zoals antilopen, bavianen, enz.
Hadzabe leidt een gemeenschappelijk leven met enkele kampen die doorgaans uit 20 tot 30 individuen bestaan (soorten, jongeren en volwassenen).
De Hadzabe bouwen hun huizen van tijdelijke onderkomens gemaakt van boomtakken en gras, en verhuizen wanneer dat nodig is – meestal afhankelijk van de beschikbaarheid van hulpbronnen.
Het dieet van de Hadzabe-stam omvat honing, knollen, fruit en wildvlees. Ze zullen altijd jagen met behulp van bogen en pijlen met giftige punten. Als Hadzabe-man is jagen je voornaamste taak en als vrouw is verzamelen je belangrijkste dagelijkse taak.

Een groep Hadzabe-mannen op jacht
De Hadzabe-samenleving is egalitair en ontbeert formele hiërarchieën. Beslissingen worden collectief genomen en conflicten worden vaak opgelost doordat individuen naar verschillende kampen verhuizen. Als iemand je kwaad maakt, verlaat je hem of haar gewoon en ga je naar het volgende kamp. Begin een nieuw leven met nieuwe vrienden 😊 Het leven van Hadzabe-mensen is zo.
Zowel mannen als vrouwen gelijke zeggenschap hebben over gemeenschapsaangelegenheden. Ouderlingen worden gerespecteerd vanwege hun ervaring, en succesvolle jagers worden gewaardeerd vanwege hun bijdragen.
Het leven in Hadzabe beweegt met de zon en de seizoenen mee. Er is geen horloge en daarom gebruiken ze de zon om de tijd van de dag aan te geven.
Ze slaan geen voedsel op, bouwen geen hekken en denken niet aan volgende week. Deze mensen leven voor nu en nu. Dat geldt ook voor eten. Daarom jagen de mannen dagelijks en verzamelen de vrouwen vóór de middag wat eetbaar is. Als je wilt, geloven ze dat morgen wel voor zichzelf zal zorgen.
De Hadzabe volgen geen formele religie, maar hebben een kosmologie waarbij hemellichamen betrokken zijn. Ze zullen tijdens de jacht echter gebeden uitspreken tot Ishoko (de zon) en Haine (de maan) om gunst en geluk te verkrijgen. Rituelen zoals de epeme-dans, uitgevoerd tijdens de nieuwe maan, zijn een integraal onderdeel van hun cultuur.
Hadzane, de taal van de Hadzabe, is uniek en heeft niets te maken met enige andere taal, zelfs niet met het Swahili. In feite wordt Hadzane vaak genoemd de onleesbare taal. Het bevat klikmedeklinkers en wordt door alle stamleden gesproken. Hoewel veel Hadzabe, net als mede-Tanzanianen, Swahili spreken, blijft Hadzane een kenmerk van hun identiteit.
Hadzane kan niet geschreven worden. Ze hebben er geen nodig. Informatie wordt doorgegeven via het geheugen, het vertellen van verhalen en het kijken hoe je ouderen je te slim af zijn met een boog gemaakt van giraffenpezen.

Een Hadza-man met een boog, klaar voor de jacht
Bij het zoeken naar voedsel gebruiken de Hadzabe-jagers geen GPS. Ze hebben geen kaarten nodig. Ze volgen op instinct en ervaring. Hun jachtgereedschap zoals bogen is handgemaakt. Pijlen worden getipt met gif gemaakt van woestijnrozensap. Een klap op de borst en het dier valt – net zoals de maaltijd van de dag veiliggesteld is.
Ze eten wat ze doden – ter plekke, als dat nodig is. Vlees wordt snel gekookt en soms eten ze het rauw. Als je in de buurt bent, bieden ze je er een paar aan. Als je weigert, eten ze nog steeds. Je bent niet het middelpunt van het evenement.
Als je gezond bent, overleef je het misschien niet als Hadzabe.
Zonder toezicht, zonder onderwijs en levend in de bush, wordt Hadzabe geconfronteerd met uitdagingen als gevolg van landaantasting, ziekten en pogingen om hen in een agrarische levensstijl te integreren.
Ondanks deze druk zijn ze hun traditionele manier van leven blijven handhaven. Inspanningen om hun cultuur te behouden omvatten wettelijke erkenning van hun landrechten en steun voor duurzaam toerisme zijn de beste manieren om de Hadzabe tot op heden levend en bestaand te houden.
Een bezoek aan de Hadzabe-stam toevoegen aan uw Tanzania-avontuur laat je kennismaken met een levensstijl van bescheidenheid, cultuurgerichtheid en volharding die al duizenden jaren wordt gehandhaafd. De veerkracht en toewijding van de hadzabe aan de traditie zijn veruit de meest waardevolle inzichten in het menselijk aanpassingsvermogen en cultureel behoud die beschikbaar zijn.
Als jij
Laagseizoen
Okt, november, maart, april, mei
Hoogseizoen
Juni, juli, augustus, september, december